Pul Koleksiyonculuğu Ölüm Döşeğinde mi?

Eski bir pul koleksiyoncusu olan Can Başkent, geçtiğimiz ay Manifold’da yayınlanan yazısında pul koleksiyonculuğunun dijital hayattan en çok etkilenen ama en az ciddiye alınan kulvarlardan biri olduğunu söylüyor. Peki durum ne kadar kötü?

Yazı: Manifold, Can Başkent, “Filatelist Totaliterizm ya da Pul Olmuş Gazete” 14 Nisan 2020
Görsel: Çocukluktan kalma bir pul albümü, Fotoğraf: Steve Jurvetson (CC BY 2.0)

Memlekette ana akım medya siyasete kurban gidince, açılan boşluğu kimi yabancı kurumlar doldurdu, malum. BBC, El Cezire, Deutsche Welle (DW) falan.

Bunlardan DW’nin yeri bende ayrı.

Bıyığı yeni terlemiş pul koleksiyoncusu bir ergenken, neredeyse ayda bir DW’nin Almanya’daki genel merkezinden ‘pul’ isterdim. Uluslararası bir teşkilat olan DW, kendisine gelen postaların pullarını keser ayırır ve talep edenlere avuç avuç gönderirdi; en azından benim bildiğim hikâye buydu.

Dünyanın dört bir yanından pullar gelirdi. Gönderilen pullar damgalıydı ve damgalar genelde koleksiyoncular için nizami değildi. Bu da pulları değersizleştiriyordu. Ama benim bir maddi beklentim yoktu. Türlü türlü ülkelerden gelen pullara, DW ara sıra kendi promosyonel materyallerini, broşürlerini falan da eklerdi. Bir zarf dolusu pulla beraber DW çıkartmalarım, takvimlerim de olurdu.

Pul koleksiyonculuğu, hatta herhangi bir hobi koleksiyonculuğu, dijital hayattan en çok etkilenen ama en az ciddiye alınan kulvarlardan biri. CD koleksiyonları bitti, ama meraklıları hâlâ kaset ve plak toplamaya devam ediyor. E-kitaplar bir an kitap satışlarını etkiler gibi göründü ama, gerek ikinci el, gerek yeni kitap meraklıları hâlâ kitap toplamaya devam ediyor. Posta pulları için ise benzer bir diriliş görülmüyor. Kimi çabalar da yok değil. Evden pul basmaya izin veren sistemler, kendi resimlerinizle pul tasarlamak gibi stratejiler neredeyse hiç işe yaramadı. Otomatik damga makinelerinden yediği darbeden sonra, pullar hâlâ kendine gelemedi.

Yazının devamı için tıklayın.